Shkencëtarët kapin yllin që tërheq pas vetes kohën dhe hapësirën
Një nga parashikimet e teorisë së përgjithshme të relativitetit të Ajnshtajnit është se çdo organ në rotacion, nga masa e tij, tërheq indin e hapësirës-kohë, domethënë zvarritjen e kornizës (efekti relativist që vjen nga rrotullimi i trupave qiellorë).
Ky efekt është i vështirë për t’u parë pasi është në të vërtetë i papranueshëm për objektet më të vogla hapësinore. Kështu, zvarritja e kornizave të prodhuara nga rrotullimi i Tokës mund të vërehej vetëm nga një ndryshim këndor në xhiroskopin e satelitit, i cili është i barabartë me një shkallë çdo 100,000 vjet.
Për fat të mirë për ne, ka shumë trupa qiellorë më masivë në hapësirë, dhe shkencëtarët kanë qenë në gjendje ta vërenin këtë efekt në një palë yjore që rrotullohej me shpejtësi të pabesueshme rreth njëra-tjetrës.
Trajektorja e tyre vështirë se do të interpretohej nga astronomët nga epoka e Njutonit pasi ato lëvizin në hapësirë-kohë të shtrembëruar dhe mund të shpjegohen vetëm me teorinë e përgjithshme të relativitetit të Ajnshtajnit, shkruan The Conversation.
Njëzet vjet më parë, teleskopi radioteleviziv i CSIRO's Parkes zbuloi një palë unike yjore të përbërë nga një xhuxh me madhësi tokësore, por rreth 300,000 herë më masive, dhe një radio-pulsar (me madhësi të qytetit, por 400,000 herë më e madhe në masë).























