Kohë lufte
Mehmet Yaşin
Flisja më vete mos më dëgjonin
në heshtjen time hetohej urtësia!
Duhej fshehur, turqishtja ish e rrezikshme,
e greqishtja ndalohej rreptësishtë.
Prindërit donin të më shpëtonin
dhe rrinin gati si mitraloz.
Atëkohë secili ishte vullnetar.
Anglishtja në mjedisin tim
qe si thikë e hollë për prerje librash shkollorë
ajo duhej të flitej veçmas me grekët.
Shpesh kam pyetur veten në cilën gjuhë të qaj,
ta jetoja jetën e huaj apo jetën e përkthimit,
gjuha amtare për mua ishte tjetër, tjetër ishte atdheu
e unë një i tretë.
Në ato ditë errësimi shihej qartë
se s’mund të isha poet i asnjë vendi,
sepse i përkisja pakicës e “liria” ishte veç një fjalë
që s’mund të futej në fjalorin e asnjë kombi.
Së fundi të tri gjuhët u ndërthurën në poezitë e mia
e më dukej se nuk hetoheshin
as nga turqit, as nga grekët, as nga ata të tjerët...
Nuk fajësoj askënd, ishte kohë lufte.
Arodes, Baf, 1991
(Përktheu: Salajdin Salihu. Marrë nga numri i gjashtë i revistës “Akademia”)























