Loti në syrin e së bukurës
Valbona Hadri
Erdhi e pastër si lot fëmije,
e bukur si gjithnjë fluturake,
fytyrë ëmbëlake,buzëqeshje e hapur dalë nga ngrohtësia e rrezeve
deportuar nga këndi i vendqëdrimit të saj.
Rjeti valëzues lozonjar
ndiqte lëvizjet e vargëzuara
në pejza margaritarësh.
Shpirtbardhësia e saj prej virgjëreshe,
shoqërohej me kthjelltësinë e ndjenjave,
dhimbjen e nxirrte nga shkëlqimi i syrit,
me fjalë mashtronte burimin e lotit të saj.
Pamja kristalore e një loti rrotullohej
duke ngarendur deri tek buza e skuqur
ku gdhendej mjeshtria e fjalës së thënë
nga thellësia e mallëngjimit.
Një rrëfim që shponte zemrën përtej
brishtësisë së një shpirti të artë si diell.
Përse të shihet loti në syrin e së bukurës?
A thua vallë nga paragjykimet
duhet të përbuzet bekimi i Perëndisë?
Kot shkëlqimi i saj ndrinte si hënë.
Ishte nur për njerëzimin rrerh saj.
Bukuri veçane që ngjante me pranverën.
Vazhdo dhe ec
rrugëtimi yt u mbuloftë me bardhën dritë,
shkëlqimi i syrit tënd u praroftè me dashuri!























